Strakblauwe lucht, mooie trails en stenen die om je oren vliegen. Mix er ook nog even de Middellandse zee doorheen en je hebt een super recept voor het najaar. We schreven ons in voor de Roc Esterel en samen met de Canyon Spectral:ON vlogen we bergaf de paden af.
Voordat de Roc d’Azur van start gaat rollen we alweer een dikke week door het achterland van Frejus. La Draille du Facteur, Col du Valdingarde, La Barrage de Malpasset en Mont Vinaigre zijn slechts enkele namen welke we deze week aandoen. Dat op Canyon’s Spectral:ON CF8 die we helemaal los kunnen laten in deze omgeving. Of het nu een bezoek aan de markt is in het oude centrum van Frejus of een van de dikste Enduro afdalingen op de zijflanken van de Col du Valdingarde. De Spectral doet het allemaal.
Oké, om samen met de vrouw langs de boulevard naar de markt en winkeltjes te trappen lijkt het misschien wel wat overkill. Maar goed, we kunnen niet alle fietsen meenemen die we leuk vinden. Dan moeten we met een vrachtwagen op vakantie.
Col de Pierre de la Coucou en Malpasset:
Het achterland is bezaaid met messcherpe stenen en voordat we afzakken naar Zuid Frankrijk hebben we de banden al vervangen door een setje Pirelli’s. Deze passen perfect bij onze rijstijl en we weten dat ze niet kapot te krijgen zijn op de stenen. Dus we hoeven ons niet druk te maken over stootlekken en gebrek aan grip. Bergaf gaat de Spectral als een trein en alles voelt vertrouwd en soepel aan.
Tijd om op pad te gaan. We rollen gestaag over brede paden en lichte singletrails naar Roquebrune om vandaaruit naar de flanken van de Col de Pierre de la Coucou te rijden. Met een zacht zoemend motortje schieten we over de paden. Een dropje hier en wat stenen daar, totdat we echt bergop gaan. De fiets in standje Eco en trappen maar. Haarspeldbocht na haarspeldbocht wordt verslonden en een tijdje later staan we boven aan de Coucou. Het laatste stuk is een lange singletrail omhoog en vanuit de brandende zon rijden we nu lekker koel tussen de bomen door.
Het pad gaat naar rechts en draait een tijdje later naar beneden. En hoe! Dit is een van de dikste afdalingen in de buurt van de Coucou. Ik weet nog dat het jaren geleden een afwatering was met dikke stenen. Maar de Fransen zijn niet zo moeilijk en maken hier gewoon een dikke afdaling van. Pijltjes erbij en klaar. We proberen zonder voetjes aan de grond beneden te komen maar bij een sectie stappen we toch even van de fiets af. Iets van, het is het begin van de week en we willen nog wat langer fietsen gedrag. Nouja, ook niet erg als je je grenzen een beetje kent en vooral als je alleen bent. De rest van de dikke drops en roll ins gaan soepel en met de Spectral een heel stuk smoother dan gedacht. Wat een afdaling!
Tijd voor koffie in Bagnols en Foret. Het is middaguur en de, twee, terrasjes zitten al aardig vol. Een kop koffie en een koude cola gaan er wel in. De zon laat zich hier immers weer van zijn beste kant zien. De koffie achterwege zetten we de tocht voort richting Malpasset. Een oude stuwdam welke in de jaren 50 doorgebroken is. Omdat we, na meer dan 20 jaar, toch altijd weer nieuwe paden willen ontdekken hebben we de route aangepast en rijden via de noordkant helemaal rond het oude stuwmeer. Een loei van een klim volgt en hierna rollen we, met schitterende uitzichten, boven Malpasset door.
Met een mooi uitzicht en een lekker stokbroodje met vanalles genieten we van een welverdiende pauze. Tijd om terug te rijden en op de camping van een koud Kronenbourgje te genieten. Voor de terugweg kiezen we een simpele route met wat brede gravelpaden. Heerlijk om na zo’n tocht gewoon soepeltjes door te kunnen trappen.
Wat er nog volgt:
De rest van de week is een scala van schitterende tochten waar we lekker Greenlanen over de brede paden, de dikste Enduroafdalingen van La Fulte en Valdingarde af rammen. We bestormen de Trails over Roquebrune en samen met San bezoeken we schitterende dorpjes zoals Grimaud, de kathedraal van Baum. met de schedel van Maria Magdelena in de catecomben en nog vele andere dingen.
Eigenlijk zou ik hier uren over kunnen schrjiven voordat we aan de Roc d’Azur toekomen. Het scheelt dat we na meer dan 20 jaar het gebied op ons duimpje kennen en nog steeds nieuwe routes en paden verzinnen. Je moet het natuurlijk ook wel durven, een nieuw pad inrijden of route proberen. Soms is het mooi en soms valt het tegen. Maar als je een jaar later het mooie van 2 routes kunt combineren en het “minder mooie” eruit haalt. Dan heb je ineens weer een dijk van een nieuwe tocht. Dus ja, routes bouwen kost tijd, en soms ben je daar jaren mee bezig.
Roc Esterel:
Afgelopen jaren is de Roc d’Azur weer verder uitgebreidt met een, voor de Roc, nieuw gebied “Esterel”. Een omgeving die bekend staat om zijn schitterende rotspartijen, mooie paden en uitzichten over de zee. Zelfs de reclames van sommige Franse automerken worden hier opgenomen. Dat moet toch wel genoeg zeggen.
We halen ons startnummer op bij het festivalterrein en lopen over de beurs. Een blik werpend hier, een praatje maken daar en zo nu en dan een afspraak met een oude bekende. Gezellig en de nieuwe spullen zijn natuurlijk altijd leuk om naar te kijken.
De start van de Roc Esterel is niet al te vroeg en we rollen naar Cap Dramont. Opstellen in het startvak en om 10:00 zijn we weg. Eerst over brede paden met veel vals plat omhoog en daarna lichte singletrails bergop. Op naar de Col du Sacs, het lijkt erop dat het eerste gedeelte van de tocht alleen maar bergop gaat en het hoogteprofiel laat dit ook zien. Klimmen, klimmen en nog meer klimmen met zo nu en dan een klein stukje bergaf.
Gelukkig worden we beloond met uitzichten door een van de mooiste gebieden van de omgeving. Esterel is met zijn rode stenen en afstekende felgroene bomen een lust voor het oog en de camera. Vooral in de ochtend als de zon er vlak overheen schijnt en je in de verte de Middellandse zee ziet schitteren. Daar is het nu iets te laat voor maar ook onder de blauwe najaarslucht is het genieten.
De paden liggen bezaaid met grote stenen en we trappen zigzaggend naar boven. Eenmaal op het hoogste punt van de tocht volgt een snelle afdaling. Na al het Endurogeweld van afgelopen week is het niet eens zo erg om via een lang gravelpad naar beneden te rollen. De uitzichten en doorkijkjes maken dit helemaal goed. 11 kilometer afdalen later zijn we dan ook weer aan de voet van Esterel. Nog even een paar flinke steile klimmen, singletracks en andere leuke paadjes en de tocht zit er alweer op. Een fris biertje wordt door de vrijwilligers van de Roc uitgedeeld en gaat er wel in.
Wat nog rest is het terugfietsen vanuit Cap Dramont naar La Bergerie. Een beetje binnendoor, over de boulevard en langs Bras de l’Etange de Villepey. Een schitterend einde van de tocht. Toch een mooie 100 km. met 1500 hoogtemeters gemaakt. Gelukkig hebben we, via de app, de Eco stand van de Canyon aangepast naar een SuperEco. Zo halen we iets meer kilometers uit de accu en dat is geen straf in zo’n mooi gebied als dit.
Epiloog:
Het achterland van Frejus sluit zijn ogen. In Roquebrune gaan de luiken van de ramen dicht. Esterel verdwijnt in de schaduw van de ondergaande zon en wij rijden weer gestaag terug naar Nederland. Voor volgend jaar hebben we alweer een paar nieuwe tochten op de planning staan. San heeft alweer een lijstje gemaakt met wat we dan gaan bezoeken en kijkend naar de grijze donkere wolken welke nu overtrekken krijg ik alweer heimwee naar de achterlanden van Frejus. Het voelt toch altijd een beetje als thuiskomen daar.
